به "وبلاگ آچارباز" خوش آمدید.    |   درخواست تعمیر در محل
امروز دوشنبه ۲ اردیبهشت ۱۳۹۸

تکنولوژی تلویزیون‌ های سه بعدی

وبلاگ آچارباز

تکنولوژی تلویزیون‌ های سه بعدی

راجع به تکنولوژی تلویزیون های سه بعدی چقدر می دانید؟ در این مطلب با جزییات و اصطلاحات و هرآنچه باید راجع به این تکنولوژی بدانید آشنا خواهیم شد.

در سال‌های پایانی قرن نوزدهم، دو فرانسوی به نام‌های آگوستو و لوییس لومیر برای اولین بار توانستند فیلمی از قطاری که در حال نزدیک شدن به ایستگاه خود بود را برای تماشاچیان سینما به نمایش در بیاورند. در آن موقع تماشاچیان آن‌چنان ترسیدند که مسیر عبوری را برای حرکت قطار در وسط سینما خالی کردند! حال پس از گذشت بیش از یک قرن از این واقعه، تکنولوژی تلویزیون‌های سه بعدی توانسته تا عصر جدیدی را به روی دنیای سینما و سرگرمی باز کند و سازندگان بزرگ تلویزیون در دنیا مثل پاناسونیک، سونی، توشیبا و LG در این امر پیشگام شدند.

اما متاسفانه این انقلاب بزرگ در دنیای تکنولوژی آن‌چنان که باید و شاید تداوم نداشت. در سال ۲۰۱۳ روزنامه نیویورک تایمز، تکنولوژی تلویزیون‌های سه بعدی را بسیار گران قیمت و یک پروژه شکست خورده نامید و تا سال ۲۰۱۷، کمپانی‌هایی مثل سامسونگ و سونی و LG تصمیم گرفتند تا سرمایه گذاری روی تکنولوژی تلویزیون‌های سه بعدی را به طور کامل از دستور کار خود خارج کنند. با این وجود، ‌ ۳D TVهنوز هم یک فناوری جذاب است، بنابراین اجازه دهید نگاهی دقیق تر به نحوه کار آن داشته باشیم!

چرا و چگونه ما تصاویر را در سه بعد می‌بینیم؟

طبق نظر بسیاری از دانشمندان، ما حیواناتی هستیم که در طول میلیون‌ها سال برای بقای خود جنگیده و تکامل یافته‌ایم تا به جایی که الان در آن حضور داریم برسیم. حدود ۲۵ تا ۵۰ درصد از مغز بزرگ ما به پردازش اطلاعاتی که از طریق چشم دریافت شده و در مغز به یک “سینمای ترسناک” سه بعدی تبدیل می‌شود، اختصاص داده شده است. اما هدف اصلی مغز ما از دریافت این اطلاعات، حفظ بقای بشر است. در واقع دیدن اجسام در سه بعد باعث می‌شود مغز بتواند فاصله‌ی ما با خطر احتمالی را تشخیص دهد تا بتواند به موقع عکس‌العمل نشان دهد.

مغز تصاویر سه بعدی را با بهره گرفتن از فاصله چند سانتی‌متری دو چشم ما می‌سازد. زاویه دید تصویری که هر چشم از منظره رو به روی خود ثبت می‌کند، تفاوت بسیار اندکی با زاویه دید چشم دیگر دارد. با ترکیب این دو تصویر مختلف از دو چشم، مغز یک تصویر واحد که دارای بعد سوم (عمق) است را ایجاد می‌کند و این دقیقا همان چیزی است که تکنولوژی تلویزیون‌های سه بعدی بر پایه آن بنا شده‌اند.

به این تکنیک استریوپسیس (stereopsis)  یا دید استریوسکوپیک (stereoscopic vision) می‌گویند. جالب است بدانید که برای ایجاد صدای استریوی سه بعدی از طریق دو هدفون (یا دو بلندگو) هم از همین تکنیک استفاده می‌شود، یعنی از فاصله بین دو گوش برای تولید صدای سه بعدی استفاده می‌شود.

 

تعمیر تلویزیون و لوازم صوتی و تصویری شما در محل
سرویسکارهای تلویزیون و صوتی و تصویری آچارباز، تلویزیون‌های پلاسما، LCD، LED، OLED، HD، HDR و انواع سایدبار، سینمای خانگی یا DVD پلیر و ویدیو پروژکتور را تعمیر می کنند. شما می‌توانید درخواست خود را در سامانه ثبت کنید.
ثبت درخواست

 

در واقع ما تصاویر را سه بعدی می‌بینیم، چون راه دیگری برای دیدن دنیای پیش رویمان وجود ندارد، حتی اگر یک چشم داشته باشیم! دیدن با دو چشم تنها بخشی از درک عمق است. با یک چشم بسته هم شما می‌توانید به سادگی دنیای پیرامون خود را به صورت سه بعدی ببینید.

این کار به کمک دیگر نشانه‌های عمق صورت می‌پذیرد که شامل: دور شدن خطوط در فواصل (پرسپکتیو)، بزرگتر بودن اشیای نزدیکتر به چشم، حرکت سریعتر اشیای نزدیک به چشم، وقتی که سر خود را به سرعت می‌چرخانیم (اثر  motion parallax یا اختلاف منظر حرکت)، دیدن جزئیات بیشتری از اشیا وقتی به چشم ما نزدیک تر هستند و غیره. به همین دلیل است که حتی در هنگام دیدن تصاویر دو بعدی معمولی (مثل یک عکس یا ویدیوی معمولی)، مغز ما می‌تواند تصور صحیحی از عمق تصاویر پیدا کند.

اما اگر می‌خواهید یک تصویر متقاعدکننده از دنیای پیرامون خود را ببینید، هیچ راهی بهتر از این نیست که دو تصویر دو بعدی با کمی اختلاف را در جلوی دو چشم خود قرار دهید تا مغز شما با ترکیب آن‌ها بتواند یک تصویر سه بعدی تشکیل دهد. تکنولوژی تلویزیون‌های سه بعدی امروزی هم بر پایه همین حیله ساخته شده‌اند.

تلویزیون های سه بعدی چگونه کار می‌کنند؟

چندین راه مختلف برای تکنولوژی تلویزیون‌های سه بعدی وجود دارد، اما اساس کار همه‌ی آن‌ها یکسان است: در این تلویزیون‌ها دو تصویر متحرک جداگانه توسط تلویزیون ساخته شده که یکی را به چشم چپ و دیگری را به چشم راست بیننده می‌فرستد. برای دریافت بهترین نتیجه، تصویر مخصوص چشم چپ به هیچ وجه نباید توسط چشم راست دیده شود و برعکس.

تکنولوژی تلویزیون‌های سه بعدی با عینک

ساده‌ترین راه برای نمایش دو تصویر جداگانه برای هر چشم، این است که با استفاده از یک عینک مخصوص، کاری کنیم که هر چشم فقط یکی از تصاویر ساخته شده توسط تلویزیون را ببیند. یعنی تلویزیون به طور همزمان دو تصویر می‌سازد، اما عینک باعث می‌شود که چشم چپ شما یکی از تصاویر و چشم راست شما تصویر دیگر را ببیند. ترکیب این دو تصویر در مغز انسان باعث ایجاد یک تصویر سه بعدی می‌شود. حال اگر این تصاویر متحرک باشند، مغز شما یک فیلم سه بعدی را می‌بیند.

معروف‌ترین تکنولوژی تولید تصاویر سه بعدی که اکثر ما آن را تجربه کرده‌ایم، بر پایه تولید تصاویر سه بعدی از طریق عینکی با شیشه‌های قرمز و فیروزه‌ای تشکیل شده است. به این عینک‌ها، عینک های آناگلیف (anaglyph) می‌گویند.

 

ویژگی های یک تلویزیون خوب
در میان این همه نام و تکنولوژی جدید، معیارهای ما برای خرید یک تلویزیون چه چیزهایی می‌توانند باشند، و در واقع ویژگی‌های یک تلویزیون خوب چیست؟ در این مقاله هر انچه که نیاز است درباره ویزگی‌های تلویزیون بدانید آمده است.
بیشتر بخوانید

 

حال چرا از این دو رنگ خاص استفاده می‌شود؟ زیرا فیلتر قرمز تنها اجازه عبور نورهای قرمز را از خود می‌دهد، در حالی که فیلتر فیروزه‌ای اجازه عبور همه رنگ‌ها به جز قرمز را می‌دهد. بنابراین وقتی این عینک را روی چشم می‌گذاریم، هر کدام از چشمان ما تصویری متفاوت از چشم دیگر را می‌بیند که تفاوت آن در رنگ قرمز است. این تکنیک اگرچه ساده و ارزان قیمت است، اما کیفیت بالایی ندارد و چندان لذت بخش نیست.

امروزه سیستم‌های جدیدتر از لنزهای قطبی (polarizing lenses) در عینک‌ها و دو تصویر در صفحه نمایش که از نور پلاریزه شده‌ی مختلفی ساخته شده‌اند استفاده می‌کنند. معمولا نور از موج‌هایی تشکیل شده که وقتی در یک مسیر مستقیم حرکت می‌کند، امواج آن در جهات مختلفی ارتعاش می‌کنند. اما در نور پلاریزه، فقط امواجی که در یک جهت خاص ارتعاش می‌کنند وجود داشته و دیگر امواج فیلتر می‌شوند.

در عینک پلاریزه، یکی از شیشه‌های عینک فقط اجازه عبور به امواج نوری را می‌دهد که در جهت عمودی (بالا و پایین) ارتعاش می‌کنند و شیشه‌ی دیگر هم فقط اجازه عبور به نورهایی را می‌دهد که در جهت افقی ارتعاش می‌کنند. بنابراین چشمان شما دو تصویر متفاوت را توسط عینک پلاریزه دریافت می‌کنند. اشکال اصلی چنین سیستمی این است که تلویزیون باید به فیلترهای قطبی مجهز باشد، که هزینه آن بالا است.

و گزینه سوم در تکنولوژی تلویزیون‌های سه بعدی با عینک کمی هوشمندانه‌تر بوده که استفاده از عینک های اکتیو شاتر (active-shutter) است. این عینک‌ها با باتری کار می‌کنند و دارای یک سیستم شاتر الکترونیکی هوشمند هستند که لنزهای سمت چپ و راست عینک را با سرعتی فوق‌العاده بالا و به طور متناوب باز و بسته می‌کند.

یعنی در هر لحظه فقط یکی از لنزها باز بوده و دیگری بسته است و در لحظه‌ی بعد، جای دو لنز باز و بسته با هم عوض می‌شود. مثلا وقتی این عینک را بر روی چشمان خود می‌گذارید، در لحظه اول فقط چشم چپ شما تصویر تلویزیون را دریافت می‌کند و یک لحظه بعد فقط چشم راست قادر به دیدن تصویر خواهد بود. این فرایند با سرعت بسیار بالایی تکرار می‌شود. این تکنولوژی به نام ترتیب فریم متناوب (alternate-frame sequencing)  هم شناخته می‌شود.

البته تصور نکنید که در این عینک‌ها از یک دریچه فیزیکی واقعی برای باز و بسته کردن لنزها استفاده می‌شود. این عینک‌ها در واقع اپتیکی هستند و درون لنزهای آن‌ها از نمایشگر کریستال مایع استفاده شده که هر لنز با سرعت بسیار زیادی شفاف (عبور نور) یا تیره (عدم عبور نور) می‌شود.

این عینک‌ها توسط مادون قرمز، بلوتوث یا امواج رادیویی به تلویزیون متصل می‌شوند تا سرعت باز و بسته شدن لنزهای آن‌ها با سرعت تصویر نمایش داده شده در نمایشگر همگام شود. اکتیو شاترها از دو عینک قبلی گران تر هستند، اما کیفیت تصویر بالاتری را ارئه داده و باعث خستگی چشمان شما نمی‌شوند. عیب اصلی این سیستم، روشنایی پایین تصاویر نمایش داده شده با آن است.

تکنولوژی تلویزیون‌های سه بعدی بدون عینک

هر سه نوع عینکی که در بالا عنوان کردیم می‌تواند برای چشم ما آزار دهنده باشد، و به همین دلیل بعضی از مردم فکر می‌کنند که تولیدکنندگان تلویزیون باید هوشمندانه‌تر عمل کرده و تکنولوژی تلویزیون‌های سه بعدی بدون عینک را توسعه دهند.

یکی از گزینه‌های ممکن برای توسعه تکنولوژی تلویزیون‌های سه بعدی بدون عینک، استفاده از تصاویری مثل هولوگرام‌ها است. اما این کار مستلزم استفاده از دوربین‌های تلویزیونی است که بتوانند از مکانیزم‌های لیزری پیچیده برای ثبت عمق تصاویر و الگوهای نور و رنگ و… کمک بگیرند. بنابراین باید سیستم دوربین‌های فیلمبرداری کاملا باز طراحی شوند که این کار مستلزم صرف هزینه‌ی بسیار بالا و البته سال‌ها تلاش است.

روش دیگر، استفاده از تلویزیون‌های با صفحه نمایش lenticular است که مثل همان تصاویر lenticular معروف کار می‌کنند. در یک تصویر lenticular که مثلا روی جلد یک کتاب چاپ می‌شود، شما با تغییر زاویه دید خود می‌توانید دو تصویر مختلف ببینید. مثلا وقتی از جلو به عکس نگاه می‌کنید تصویر لیونل مسی را می‌بینید و وقتی سرتان را کمی بالاتر می‌برید، تصویر رونالدو ظاهر می‌شود.

Lenticle ها در واقع ردیف‌هایی از لنزهای پلاستیکی بسیار نازک و موازی با یکدیگر هستند که تصاویر را به سمت چپ یا راست خم می‌کنند. بنابراین با قرار دادن این لنزها روی صفحه تلویزیون، می‌توان به سادگی دو تصویر با اختلاف بسیار جزئی برای چشم چپ و راست بیننده ارسال کرد.

همان طور که گفتیم، مغز بیننده از این دو تصویر مجزا یک تصویر سه بعدی واضح خواهد ساخت. اگرچه بسیاری از سازندگان تلویزیون موفق به ساخت تلویزیون‌های سه بعدی lenticular شده‌اند، اما این تکنولوژی دارای یک عیب بزرگ است. شما برای دیدن تصاویر سه بعدی باید در یک نقطه‌ی خاص و در فاصله‌ای مشخص از تلویزیون بشینید. اگر کمی به چپ یا راست بروید یا فاصله خود از تلویزیون را کم و زیاد کنید، تصویر سه بعدی در مغز شما ساخته نخواهد شد و فقط یک سری اشکال غیرواضع و تار روی تلویزیون خواهید دید. بنابراین فکر دیدن فیلم سه بعدی با تلویزیون lenticular  به همراه اعضای خانواده را از سر بیرون کنید!

چرا تکنولوژی تلویزیون‌های سه بعدی روز به روز کمرنگ‌تر می‌شود؟

نیویورک تایمز در سال ۲۰۱۳ نوشت: “چند سال پیش به نظر می‌رسید که تلویزیون‌های سه بعدی نسل بعدی دنیای تلویزیون‌ها را تشکیل می‌دهند، اما اکنون به نظر می‌رسد که این پروژه با شکستی سنگین مواجه شده است.”

همان طور که می‌دانید، در حدود یک قرن است که تمامی فیلم‌ها و ویدیوهای دنیا به صورت دوبعدی ساخته می‌شوند. ساخت یک فیلم سه بعدی هزینه بسیار بالایی دارد و همچنین باید دید که مثلا هر ساله چند فیلم مثل آواتار ساخته می‌شود که ارزش صرف هزینه برای ساخت نسخه سه بعدی را داشته باشد؟ وقتی سازندگان قصد صرف هزینه روی یک پروژه را دارند، باید مطمئن شوند که مشتریان از آن پروژه حمایت کرده و پشت آن هستند، در حالی که برای تکنولوژی تلویزیون‌های سه بعدی این اتفاق هرگز صورت نگرفته است.

 

در صورتی که هرگونه ایراد در تلویزیون سه بعدی خود مشاهده کردید، به راحتی می‌توانید درخواست تعمیر خود را در آچارباز، سامانه اعزام تعمیرکار در محل، ثبت کرده تا کارشناسان در اسرع وقت با شما هماهنگ شوند.

تعمیر تلویزیون و لوازم صوتی و تصویری شما در محل
سرویسکارهای تلویزیون و صوتی و تصویری آچارباز، تلویزیون‌های پلاسما، LCD، LED، OLED، HD، HDR و انواع سایدبار، سینمای خانگی یا DVD پلیر و ویدیو پروژکتور را تعمیر می کنند. شما می‌توانید درخواست خود را در سامانه ثبت کنید.
ثبت درخواست


نویسنده :

هر آنچه که باید درباره تکنولوژی تلویزیون‌ های سه بعدی بدانید
2 رای، میانگین 5 از 5

دیدگاه بگذارید

avatar
  Subscribe  
Notify of
عضویت در آچارباز
نویسندگی در فالنیک
پربازدید ترین مطالب
  • ماه
  • فصل
  • کل
پر بحث ترین ها
استفاده از مطالب سایت آچارباز فقط برای مقاصد غیر تجاری و با ذکر منبع بلامانع است. کلیه حقوق سایت متعلق به آچارباز است.
عضویت در خبرنامه

عضویت در خبرنامه

با عضویت در خبرنامه آچارباز، جزو اولین نفراتی باشید که از تخفیفات ویژه آچارباز بهره مند می شوید.

تبریک، با موفقیت در خبرنامه عضو شدید، ایمیلی برایتان ارسال شد، لطفا با مراجعه به ایمیلتان آن را تایید کنید.